Jesteś pierwszą od bardzo dawna osobą, z którą mogłabym po prostu usiąść przy herbacie i posłuchać co ma mi do opowiedzenia, jaki świat do pokazania.

Ciekawe :)

Pozdrawiam ciepło
aife

ale wiesz, ja jestem zdania, że nie ma przypadków. ja też tego nie rozumiem, ale coś sprawiło, że musiałaś mnie odnaleźć :).

pozdrawiam gorąco!
Ania

Chcę bardzo podzielić się czymś z Tobą.
Taka sobie historia…
Niewiele z tego wszystkiego rozumiem,wydaje mi się to znaczące tylko, co to oznacza?
W pewnym momencie mojego życia znalazłam się w Rodellar. Nie miałam wtedy zielonego pojęcia o wspinaczce. Jeden telefon, krótka rozmowa i dostałam pracę na “końcu świata”.
Jak tylko przyjechałam wszyscy pytali czy znam Fiodora, po kilku dniach miałam już dość tych pytań,więc patrzyłam na nich dziwnie kwitując to nieco ironicznym zdaniem:” być może Bóg w Rodellar ma na imię Fiodor, ale ja go nie widziałam…”
Ale pewnego dnia pojawił się w domu Wielkiego Brata ( tam mieszkałam), o dwóch kulach…
Potem zaczęło się to “całe spiskowanie” moich jakże latynoskich przyjaciół z Campingu del Puente(zwanego przez nich samych Camping del Amor).Teraz już nie pytali o Fiodora, tylko o mojego chłopaka Fiodora. Najpierw się tłumaczyłam,potem złościłam a na samym końcu … oczywiście,co było do przewidzenia zakochałam. Ba nawet napisałam list miłosny, który przybiłam na drzwiach mojego ukochanego:) Nigdy w życiu się lepiej nie bawiłam przy pisaniu listu miłosnego,żadne tam wzdychania w stylu romantycznym, tylko humor i satyra. Niestety bez żadnego pozytywnego odzewu. Odjechałam, więc bez pożegnania, z ulgą przyjmując zmieniające się za szybą auta krajobrazy.
Tego samego roku jesienią jechałam na warsztaty do Brukseli i na lotnisku podczas odbioru bagażu poznałam chłopaka. Przedstawił się: Paweł, powiedział jeszcze, że przyjechał tu, bo nie może znieść myśli o ukochanej mu osobie, która zginęła w górach. W czasie jak byłam w Brukseli, moja przyjaciółka Agata poznała swojego obecnego chłopaka Michała. Po moim powrocie z Brukseli miałyśmy tzw. “babskie pogaduchy”, kiedy opowiadałam Agacie o tym spotkaniu na lotnisku, ta wykrzyknęła: To Ryba, przyjaciel Michała. Siedziałyśmy potem jak dwie bohaterki telenoweli w kluczowym momencie rozpoznania trzymając się za ręce mamrotałyśmy to Ryba,to Ryba. Dziwne uczucie.
Dzięki netowi dowiedziałam się,że Fiodor nadal mieszka w Rodellar, dołączył do niego Ryba.
Nie wiem czemu, ale ta informacja wywarła na mnie takie wrażenie.

Bardzo,ale to bardzo serdecznie Cię pozdrawiam,

Ola