“jeśli wypijesz to piwo siedząc tu przy kominku, to będziemy cię stąd wynosić”. “spokojnie, zaufaj mi, ona wie co robi”. i zamiast ploteczek przy grzanym piwie (w moim wykonaniu winie) nieprzypadkowe spotkanie po drugiej stronie lustra. “tylko nie nazywaj mnie Marcin”. no dobrze, przecież nie mam zamiaru. i z takiej dziwnej energii w powietrzu stworzyliśmy ciekawą jakość. zdjęcia trzaskane “na oślep” w oparach babci, która za 4 minuty nie wpuści cię do domu, ale przecież mam klucze. tylko jak będzie chciała być złośliwa, to zamknie drzwi na zamek, którego nie otworzę..
otworzyłeś?

kupiliśmy bilety. klamka zapadła. jeszcze tylko kupić bilet do Bonn. jeszcze tylko.. a niech to, spotkać cię nawet na końcu świata.. pliiizzz, zaczekaj na mnie!

et humani nihil a me alienum esse puto.
“co najbardziej lubisz fotografować?” “krajobrazy..” nie słuchałam dalej, bo liczyłam, że padnie odpowiedź “ludzi”. parking przed marketem w Huesce, czyli pora na zakupy. i znowu odczucie dziwnej energii. jakiś narzucający się smutek i lęk biorący swój początek w czymś totalnie nieokreślonym.
przechodzimy przez przejście dla pieszych. na przeciwko idzie starsza pani z balkonikiem. mijamy się. po chwili odwracam się i widzę balkonik. nie ma staruszki. bezradna stoi 10 metrów dalej. boi się zrobić krok. decyzja z gatunku tych, których się nie po-myśli a odczuje. przyprowadzam balkonik. jest szczęśliwa, dziękuje mi, a ja biegnę, bo muszę dogonić Dave’a. nawet nie zauważył, że nie idę koło niego. staruszka prawie płacze ze szczęścia. “nie ma za co proszę pani, nie ma za co!” słyszę. słyszymy obie. pada z ust Dave’a. osłupiałam. nawet jej nie zauważył. nawet nie zwrócił uwagi, że stała bezradna nie wiedząc co zrobić. nawet nie widział, kiedy pobiegłam po wózek.
tłumaczę sobie, że nieważne. boli, ale nie ma to większego znaczenia. boli, bo to byłaś kiedyś ty.. teraz widzisz, jak ciężko było dotrzeć do ciebie.. ale aż tak, naprawdę było tak źle? dobra, daj spokój, ważne, że teraz jest inaczej. jesteś tu i teraz. teraz ty masz być nauczycielem. albo nie. nie w tym wypadku. po prostu bądź. przecież wiesz, że ta lekcja się zmarnuje, ale to nie jest twój problem. ty masz co innego do zrobienia. inne problemy, inne emocje do przepracowania. tak, emocjonalny rollercoaster po to, by w końcu zrozumieć, że wszystko jest w tobie. szczęście i smutek, lęk i miłość.. nikt ci tego nie odbierze, ani nikt ci tego nie da.

“ciekawe, z którego wieku pochodzi ten kościół?” “chyba XII, ale wiesz, że został przebudowany?” “tak?? a skąd wiesz?” “w zeszłym roku spędzałam tu dużo czasu. urzekł mnie, uspakajał.. przyglądałam mu się godzinami i któregoś dnia to po prostu zobaczyłam.” choć może lepiej byłoby powiedzieć od-czułam, ale tego ci już nie powiedziałam.
spokój, jaki mieszka w kanionie, jest nie do opisania. uwielbiam siedzieć zwłaszcza w sektorze Grand Boveda i las Ventanas del Mascun. lubię siedzieć na górze, przy eremii.
nie mogłeś tego zauważyć.. tego dnia wspinaliśmy się na Ventanasach. zaczęło padać. od godziny siedziałam i czytałam książkę. źle się czułam (choć wspinaczkowo padły tego dnia dwie szóstki c, w tym jedna sightem). słuchałam soundtracku z Hilamai i czytałam książkę o Tybecie. przysiadł się Mat i zaczęliśmy jeść suchą bagietkę. i po prostu gapiliśmy się na siwe od chmur niebo i deszcz. gdzieś dojrzałam mikroskopijny fragment błękitu. “rain, go away to Warsaw!”. i razem z Matem zaczęliśmy dmuchać w niebo, żeby rozgonić czarne chmury.. :) i jest to jedno z moich piękniejszych wspomnień..

gdyby w życiu nie było trudności, człowiek by się nie rozwijał. podobnie jak we wspinaniu. spadasz z drogi dotąd, dopóki nie nauczysz się wszystkich ruchów, dopóki nie wypracujesz patentu na pokonanie cruxa. ale jak już to zrobisz, masz niesamowitą satysfakcję. najpiękniejszym momentem jest wpięcie się do zjazdówki, najbardziej pouczającym – spadanie..

wczorajszy dzień upłynął pod hasłem “prawie jak..” – prawie był to wolny weekend (ja pracowałam w sobotę i w niedzielę do południa, Kasia cały weekend), spędzony prawie jak w Sokolikach (a raczej prawie jak na Szczelińcu, bo most Łazienkowski jest z piaskowcowych płyt), zrobiłam zdjęcie Kasi z “prawie jak” jointem, prawie latałyśmy leżąc na poręczy mostu, ale największy ubaw był jak zaperformowałyśmy babskie wspinanie, czyli wspin w biżuterii, jeansach etc.. oczywiście pełen lans – sponsorem dnia była la Sportiva i Replay ;)

la sportiva & replay team

ręce wspinacza

na wszelki wypadek, plasterki i magnezja ;) [plasterki już były jak przyszłyśmy]

esencja kobiecego wspinania – wygląd się liczy! to oczywiście była głupawka, jaką złapałyśmy na koniec..
ujęcie pt. “jedyna słuszna perspektywa” ;)

jak wyżej, ale w szerszym ujęciu (a raczej wertykalnym)

jedynie słuszna perspektywa Kasi ;)

tak pięknie rozpoczęte popołudnie zakończyłyśmy popijając piwko na Powiślu, zagryzając pistacjami i.. gadając o wspinaniu :)))
jeden z piękniejszych wieczorów!
so, so, so, jestem już po badaniu i rzeczywiście skończyło się jedynie na strachu :) alles in Ordnung!

czytam, w domu, w tramwaju, wszędzie czytam “Śmiertelnych, nieśmiertelnych”.. nie mogę wyjść z podziwu, zachwytu.. chyba z 10 lat próbowałam poskładać myśli o tym i znaleźć odpowiedzi na pytania o swoistą axis mundi wszystkich religii mistycznych czy dogmatycznych, duchowości.. odpowiedzi na pytania o sens życia, sposób świadomego umierania [szkoda, że nie pojechałam na poła, ale widocznie jeszcze mój czas nie nadszedł..] o bycie jednością z JA, zabicie małego ja (ego), o jedność z wszechświatem i duchem.. jestem pod wielkim wrażeniem.
13 lipca w piątek o 13 zdałam egzamin z niemieckiego. 13 lipca w poniedziałek o 7.15 idę na usg. rutynowo-kontrolne. miejmy nadzieję, że poniedziałek okaże się równie szczęśliwy jak i piątek :)

mail od Dave’a. w Siuranie będzie za gorąco na początku września, więc pozostaje Rodellar. Dobre i to. 5 tygodni wspinania w jednym miejscu. dziś niewielki regres fizyczny, za to progres psychy. fajny locik.
po wspinie śniadanie u Leszka. po południu poszliśmy do pracowni Marzeny na Lubelską i… kolejny raz spotkałam Łukasza (: jak nie w Gardzienicach, to w Wilanowie na wykopaliskach, jak nie na ścianie to w metrze (dzięki Bogu, pomógł mi z rowerem) i dziś. lubię takie nie-przypadki.

i na koniec
studiować mistycyzm to studiować ja; studiować ja to zapominać ja; zapominać ja to być jednością ze wszystkim i być oświeconym przez wszystko

[mistrz Dogen]

bogactwo duchowo-intelektualne równa się bankructwo finansowe. kupiłam książki. Ken Wilber – tego mi było trzeba..
to niesamowite, że dopiero, kiedy dojrzejemy do czegoś, pojawia się to znikąd, jak spod ziemi. szukałam tych książek od roku. w końcu są ze mną..

wryło mnie w fotel..

http://paulapruska.blogspot.com/

i nadal nie wierzę w przypadki..

po prostu pochłaniam “śmiertelnych nieśmiertelnych”. w zdaniu o fizykach, którzy jednocześnie byli mistykami, pada nazwisko Nielsa Bohra. chwilowy flashback. historia opowiedziana przez Łukasza ze dwanaście lat temu. w szpitalu, od chłopca umierającego na białaczkę, dostał kartkę ze słowami Bohra:

sens życia polega na tym, że nie ma żadnego sensu mówić, że życie nie ma sensu

nawet jeśli to jakaś moja trawestacja, to nie jest ważne. jutro umówię się na usg. najwyższy czas.
czytam, czytam i czytam.. i powracają do mnie słowa pani doktor o testach na mutację genu BRCA 1 i 2. wciąż biję się z myślami, jednak o ile do tej pory sprawa była prosta a wahania bardzo zrównoważone (50 na 50), tak powoli proporcja zmienia się. w tej chwili powiedziałabym, że jest 60 do 40 (60 na rzecz zrobienia badań). jeżeli ważna jest świadomość, to nawet 65 do 35. ale jeśli rzeczywiście mam mutację, to czy poradzę sobie z myślą, że mój organizm to bomba z opóźnionym zapłonem? co z tego, że będę mogła robić za darmo usg, nawet co miesiąc. pierwsza myśl, jaka nasuwa się po “a co, jeśli już coś się dzieje?” jest “nie, przecież ja mam teraz za dużo do zrobienia.. wyjazdy, doktorat, konferencje, wszystkie plany..”. jakże to przestaje mieć znaczenie w pewnych okolicznościach.. a jednak mam realną szansę być czwartym (jeśli nie piątym) pokoleniem..

.. obrazoburcza hierogamia

Magdaleno, jawnogrzesznico,
przepełniona nasieniem kochanka,
napełniająca się bogiem
swoim,
któremu włosami wycierałaś
stopy!
gdzież bóg twój teraz?
z zagubieniem w oczach
stoisz, wybierając
czerwoną bieliznę dla swego
oblubieńca..

oto twój triumph zmysłów nad duchem!

entuzjazm – [gr. entheos] przepełniony bogiem
[może nikt mnie za to nie ukamienuje ;)]

mój Boże, ręce trzęsą mi się ze wzruszenia. napisała Ola. przysłała mi kartkę. możemy się nie spotkać we wrześniu w Katowicach. trudno, nieważne. może gdzieś indziej, może w Hiszpanii, nie na del Peunte vel del Amor, nie na Mascunie, może Siurana, el Choro.. a może Wrocław, Łódź, Berlin gdziekolwiek..
Fiodor zniknął. nie ma o nim żadnych wiadomości. rozmawiałam z Bartkiem o nim pod koniec marca. miał przyjechać w grudniu lub styczniu do Warszawy. mieliśmy pojechać we trójkę na Jurę. w zimie. szkoda. rzadko spotkać można człowieka emanującego czymś takim, jak on. trudno to nawet nazwać. może właśnie pociągająca była ta jego magiczna niedostępność, to sui generis wyobcowanie.. ciekawe gdzie znajduje się teraz.

chciałam cię wczoraj okłamać. pokazać kogoś innego. zrobiłam makijaż, założyłam fioletowe kolczyki i.. nawet miałam ochotę pachnieć codem, ale został cool water. stanąłeś za mną na skrzyżowaniu Świętokrzyskiej i Marszałkowskiej. gdybym nie wpadła na pomysł, że muszę kupić gumy do żucia (niestety były tylko jabłkowe) to poszłabym dalej, tam gdzie się umówiliśmy i nie zobaczylibyśmy się na chwilę przed spotkaniem. nie poznałam cię, ty też nie byłeś pewny czy to ja. nawet zadzwoniłeś do mnie, ale pochłonęło mnie loco star i ze słuchawkami na uszach nie słyszałam telefonu. szłam powoli. byłam już pewna, że to ty. czułam twój wzrok na plecach. ale jeszcze miałam ochotę popodglądać troszkę warszawiaków. uwielbiam patrzeć w okna, zwłaszcza późno w nocy, bo wtedy w niewielu pali się światło. te, w których się pali, muszą być szczególne. przynajmniej ja chcę tak myśleć.
skręciłam w Jasną, szukając Sienkiewicza. w międzyczasie (moja polonistka z liceum by umarła czytając to słowo) zauważyłam, że nie odebrałam tel. od ciebie. zadzwoniłam.
-where are you?
-nearby, give me five minutes.
oczywiście pogubiłam się. jak zwykle. w dodatku pytałam o drogę jakichś turystów, którzy przypadkiem o 22.30 spacerowali sobie w okolicach filharmonii.
chciałam powiedzieć, że przecież ty się spóźniłeś ostatnio pół godziny, ale ugryzłam się w język. śmialiśmy się z siebie, z tego przeoczonego spotkania na skrzyżowaniu. powiedziałeś, że specjalnie szłam wolno (nazwałeś to “lazy walk” a ja bym powiedziała raczej careless), żebyś mógł mnie wyprzedzić. a ty skręciłeś w boczną uliczkę i poszedłeś na skróty. jak mogłeś szpiegować moje myśli? tylko ja mogę podglądać ;) choć twoich chyba nie umiem. za to ty moje podglądasz cały czas. nic się przed tobą nie ukryje.
masz rację, mam wiele drzwi. wiele jest zamkniętych. pukasz, ale nie wiem, czy chcę cię wpuścić do środka. tak, cały czas stoję z boku i obserwuję. podglądam. bo tak jest najbezpieczniej. masz rację, nie podejmuję ryzyka pukania do drzwi innych. tak jak nie podejmuję ryzyka na drodze, którą prowadzę po raz pierwszy. patentuję ją, dopiero potem ryzykuję.
“ulubionym kolorem bogów jest kolor żółty”, od dziś i moim. wytrzymałość siłowa na żółtej, której nigdy nie robiłam z dołem. przewieszona, wymagająca myślenia, korzystania z rzeźby. piękna. gdyby nie to, że wróciłam o czwartej nad ranem do domu, piłam wieczorem od piwa, przez wódkę na mojito kończąc, to pewnie poszłoby dużo łatwiej. wiedziałeś, że zostanę dłużej niż godzinę.

znowu pada, a ja chciałam dziś założyć białą sukienkę..

nie wierzę w przypadki. nie ma ich i już. zbiegi okoliczności nie istnieją. przeraża mnie to trochę, ale.. w czwartek byłam w Kolonii. pojechałam, choć nie miałam żadnych wieści od Daniela. jeszcze w Kolonii próbowałam znaleźć jakąś kafejkę internetową. dzień wcześniej napisałam mu, żebyśmy spotkali się koło 15-16. nie miałam do niego numeru telefonu. pomyślałam sobie, że jednak pojadę – przynajmniej zobaczę miasto.
internetu jak na lekarstwo. pomyślałam, że najwidoczniej nie jest mi potrzebny. za dziesięć trzecia telefon. Daniel. ufff. okazało się, że wysłał mi maila, a akurat tego dnia nawaliła mi skrzynka. straciłam też wszystkie adresy mailowe do znajomych. dziwne..
spotkaliśmy się. wspaniale. wspinaliśmy się tylko i szkoda, że nie mieliśmy czasu pogadać. ale cóż, tak miało być. powrót do Bonn był równie nie-przypadkowy. wpadł mi do głowy pomysł pojechania na dworzec zachodni, bo było bliżej. uciekły mi tramwaje, więc kawałek szłam na piechotę (w międzyczasie uciekły mi kolejne tramwaje). szybki rzut oka na drogę na dworzec zach. zmienił moją decyzję – CIEMNO kosmicznie. wolałam się tam sama nie zapuszczać. z dwoma przesiadkami dotarłam na główny. sprawdzam rozkład. pociąg za 4 minuty. stojącego obok, wyglądającego jak Arab autochtona pytam, gdzie mogę kupić bilet. mówi, że też jedzie do Bonn i pociąg jest za 10 minut. kłócę się z nim, że za 4. ma rację. za 4 minuty jest ICE (coś jak nasz intercity). każe mi iść ze sobą. cały czas pytam o bilet, ten mnie uspakaja. pomyślałam, że pewnie kupię na peronie. na peronie wsiadamy od razu do pociągu. zaczynam nerwowo kląć po polsku. pociąg jest do Siegen… nie mam pojęcia, gdzie to jest, ale w Siegen mieszka Daniel. pocieszam się, że w razie czego zadzwonię do niego. w pociągu Arab tłumaczy mi, że nie potrzebuję biletu, bo ma jakąś tam kartę. myślę sobie, co z tego – to on ma kartę a nie ja. ruszamy i po chwili przychodzi konduktor (w drodze do Kolonii ani przez 4 miesiące jeżdżenia z Tybingi do Stuttgartu nie zdarzyła mi się kontrola biletów). myślę sobie – fajnie, będę się zaraz kłócić z kanarem, że koleś kazał mi nie kupować biletu. konduktor bierze kartę, oddaje i idzie dalej. ufff…. jedziemy przez Kolonię, ale żadnego dworca zachodniego ani południowego, które mijałam w drodze do, nie ma. przesiadamy się w Siegburgu. uspakajam się, jak widzę pociąg do Bonn. powinien dojechać do dworca głównego. nie jedzie. dojeżdżam tam dwoma autobusami. schodzę do metra – mój pociąg za dwie minuty. w dodatku przedostatni. pięknie!

nie udało nam się spotkać drugi raz. Daniel dziś wyjechał do Siurany i w poniedziałek musiał jeszcze zrobić coś na uczelni. szkoda, ale myślę, że okazji do spotkania jeszcze będzie kilka. fajnie było go zobaczyć w zupełnie innych okolicznościach.

2.02.
Zawsze, kiedy jestem w obcym miejscu, mam wrażenie obecności takiej bardzo namacalnej w tu i teraz. Może dlatego, że mało jest rzeczy, które mnie rozpraszają. Lubię być wtedy sama. Wtedy więcej czytam. Więcej rozmyślam. Czas płynie jakby był zatrzymywany przez gęstą mgłę. Wszystko przeżywam intensywniej. Mocniej. Każde spotkanie, każdy szczegół, każdy pociąg i autobus. Boję się. Teraz się boję. Nie wiem czego. Boję się, ale dobrze mi i jestem szczęśliwa. Może to taki lęk-oczekiwanie. Lęk-niepewność. Lęk-niespodzianka. Lęk-radość i nadzieja, że wszystko będzie dobrze.

Bonn – cały wyjazd dziwny i wspaniały. dziwne sny, trudne rozmowy.. śnił mi się mój dziadek – najpierw jeden, potem drugi. śnił mi się też mój tata.
mam zalecenie zrobić badania genetyczne na mutację genu BRCA1 i 2. najlepiej w Szczecinie. jeśli jest jakaś mutacja, ryzyko zachorowania jest jakieś 85-90%. na razie jestem zdrowa.

“skąd pani widziała, że mam osiemdziesiąt lat?… żeby pani wiedziała, jakie mam zmartwienie.. moja żona nie mogła wstać z łóżka, no zaniemogła. zadzwoniłem po lekarza i odwiozłem ją do szpitala. cztery godziny ją przyjmowali, ale przyjęli. i wie pani, na drugi dzień zmarła. a miałem lecieć w sobotę na ślub wnuczki do Teksasu. jak żona poszła do szpitala to oddałem bilet. zapłaciłem 2860 zł i 51 gr. a oddali mi 1600. ale dobre i to. żona zmarła a wnuczka wyszła za mąż. a teraz córka jest w szpitalu. właśnie do niej jadę. ma dwie córki, ale one pracują i nie mogą się tak codziennie zwalniać. to jeżdżę do niej. nakarmić, coś ugotować… wie pani, jak to w szpitalach teraz. boję się, żeby nie było tak jak z moją żoną. taka tragedia.. to moja druga żona. pierwsza, ach, co to była za pijaczka.. jeszcze mnie zdradzała, iluż kochanków miała! kiedyś byłem w szpitalu. miałem wybór – albo pół roku pod kroplówką albo operacja. szanse na powodzenie były jak jeden do dziesięciu albo i dwudziestu. wybrałem operację. wtedy moja matka zadzwoniła do mojej żony i mówi „idź pożegnaj się z Jurkiem, bo może nie przeżyć” nie przyszła.
kiedyś przyszła do mnie żona jej kochanka i ochrzaniła mnie jak ja mogę to akceptować, że oni przepijają wszystkie pieniądze, a ona ma dzieci. myślała, że czerpię z tego jakieś korzyści. ochrzaniłem moją żonę, że jest niemoralna. wtedy poszła do mojego szefa. pracowałem w pkpg, byłem odpowiedzialny za finanse. bo ja, wie pani, kończyłem sgh. już na drugim roku studiów zostałem asystentem. prowadziłem ćwiczenia ze studentami. powiedziała, że walczyłem w AK. że nie napisałem tego w życiorysie, a pełnię tak odpowiedzialne funkcje. zaaresztowali mnie, pod zarzutem, że zbieram i przekazuję tajne informacje obcym wywiadom. trzymali mnie na Koszykowej 10. później dowiedziałem się, że na cmentarzu na Powązkach, pod ścianą, odkryli ciała 200 więźniów z Koszykowej. przesłuchiwali mnie. pytali o przodków. raz przesłuchiwał mnie jeden Żyd. Powiedziałem mu skąd pochodzę, że mój dziadek był sołtysem we wsi pod Częstochową. ot, taka.. 2000 Polaków i 1000 Żydów. raz przyszli wymordować Żydów. mój dziadek zaczął protestować, że jak to, Żydzi to też ludzie, a żydowskie dzieci to ludzkie dzieci! poparło go mnóstwo osób i w ten sposób Żydzi się uratowali. wśród nich był dziadek Żyda, który mnie przesłuchiwał. powiedział, że skoro dziadek mój był tak dobrym człowiekiem, to i ja nie mogę być zły. powiedział też, że teraz przyszedł czas, aby wnuk spłacił dług dziadka. Żyd poszedł do swojego szefa. wypuścili mnie. kazali tylko podpisać papiery, że niby nigdy nie byłem aresztowany ani przesłuchiwany. podpisałem i wypuścili mnie. jak wróciłem do domu, wystąpiłem o rozwód. gdy sprawa była już w sądzie, przyszedłem do domu spakować swoje rzeczy. postanowiłem się wyprowadzić. wie pani, mieszkanie było moje, ale mieszkała tam teściowa, żona, o kłótnię nietrudno.. wtedy przyszedł do mnie mój ojciec i zapytał „czy wiesz, jaka jest największa mądrość w życiu?” „nie” – odpowiedziałem. „umieć wybaczać”. jeszcze córki zaczęły mnie prosić „tatusiu, nie odchodź, nie odchodź..”. wybaczyłem jej i zostałem. rok czy dwa później znowu mnie zdradzała i piła. teraz sama wystąpiła o rozwód. miała męża, ale się zapił. sama też umarła z przepicia. ale jeszcze przed śmiercią mówiła córkom, jakiego mają szlachetnego ojca.. a teraz moja ukochana córeczka jest w szpitalu. nie chcę jej stracić..”

wysiadłam cztery przystanki za daleko..

“przepraszam, ale nie poznałam cię w tej czapce!” po raz kolejny nasze przypadkowo nieprzypadkowe spotkanie. tym razem w tramwaju. teraz mieszkasz tak blisko, a ja nie mam czasu spotkać się z tobą. cholera, ciągle nie mam czasu… tu i teraz. teraz albo nigdy! spotkajmy się już, teraz, za chwilę!!!!
tak wiele dla mnie to znaczy. twoja obecność, ta złamana noga, dzięki której wpadliśmy na siebie na kempingu. te wspólnie czytane i “śmiane” książki. również te książki, do których dzięki tobie wróciłam… sangria, którą upijałeś się w dzień przyjazdu. ty i Fiodor – jedyne dwie dobre polskie dusze tam, dwa tysiące kilometrów od domu. a może właśnie nie od domu, a od miejsca, gdzie zostali ludzie, których kocham, ale kocham za mało, żeby zostać razem z nimi. do nich wrócić. mimo tego wróciłam. mimo tego jestem tu z nimi po to, aby nieprzypadkowo spotkać cię w środku nocy, w jednym z ostatnich tramwajów jadących na Pragę..
uwielbiam takie spotkania :)

jestem niebieskim ptakiem,
z różowymi skrzydłami, o zimą pergaminowej twarzy, czerwonymi policzkami
(gdy tylko wejdę do domu), zaparowanymi szkłami okularów…
przywiązana do jednego końca liny, na której drugim końcu nie ma nikogo
na stałe…
tak jest dobrze, bo
jestem
..niebieskim ptakiem..