caotica ana

just a little patience….

anoola — Tue, 25 Oct 2011 07:53:19 +0000

odbiłam się. w końcu odbiłam się od dna. przepłakane pół niedzieli przyniosło oczyszczenie. i cały czas powtarzana mantra, że jeśli nie może być gorzej, może być już tylko lepiej, po raz kolejny ukoiła mój umysł. jest lepiej. jeszcze nie idealnie. nie tak, jak było, ale wychodzę na prostą. znowu wspinanie sprawia radość, a medytacja zatrzymuje gonitwę myśli. jeszcze tylko cierpliwości. jeszcze tylko troszkę wiary, że wszystko ma swój koniec. nawet ten doktorat, który niczym tonowa kula u nogi zakotwiczył w mojej głowie…..

nie wiem, czy ten link się doda, ale od pół godziny nie wychodzi to z mojej głowy :)

http://www.reverbnation.com/play_now/song_8051332

Filed under: codzienne

melancholia…..

anoola — Thu, 06 Oct 2011 18:47:09 +0000

jakiś dziwny sposób słowa znów grzęzną w gardle. powtarzane milion razy w głowie, nie znajdują ujścia na zewnątrz…. moje myśli przejmują nade mną kontrolę. nie sypiam najlepiej. nie medytuję, bo nie mogę. muszę, chcę. znów pewne wydarzenia wdzierają się w mój świat. burzą ciszę utkaną z zapomnienia…. wciąż robię coś za późno i ludzie mi umykają. czasem dosłownie. odchodzą gdzieś indziej. przechodzą na drugą stronę ulicy, na drugą stronę nie-życia. i gdzieś w środku chciałabym pobiec za nimi, dołączyć. a czasami chciałabym, byś wziął mnie za rękę, bym poszła za tobą. bo wiem, że znasz właściwą drogę. przyjdź proszę….

Filed under: codzienne

anoola — Tue, 27 Sep 2011 18:03:55 +0000

A.: tę burzę przeżyję jednak w samotności w domu
ann: u mnie nie ma żadnej burzy. u ciebie jest?
A.: trochę grzmi i strasznie pada
ann: o, u mnie zaczęło błyskać:)
A.: :) i teraz jest na maksa. nie zdążyłem policzyć od błysku do grzmotu
ann: no to już i tutaj na całego:) pierwsza jesienna burza
A.: chyba ostatnia letnia. na jesieni nie ma burz!
ann: ale już kalendarzowa jesień ;)

lubię te chwile samotności w trakcie burzy :) cudowna cisza i grzmoty za oknem

reminiscencje Vollmond Piny Bausch

Filed under: codzienne

la lluvia tambien

anoola — Tue, 20 Sep 2011 21:09:13 +0000

dużo się wydarzyło, odkąd ostatni raz tu byłam….. wiele mantr, wiele napisanych słów, zdań doktoratu, myśli i przemyśleń przelanych do komputera.
praktyka działa. diamentowy umysł i powtarzane sto sylab męczą, bo oczyszczają. i naprawdę najbardziej życzę sobie być zdrową.. jakie to niesamowite, że te słowa nabierają innego znaczenia. i życzę sobie, by moi najbliżsi też byli po prostu zdrowi.
niecałe 30 lat temu moja mama wsłuchiwała się w moje oddechy, nie mogąc uwierzyć, że ja śpię i żyję. teraz ja odmierzam jej sen oddechami. jeden, dwa, trzy, cztery….. jest dobrze, będzie dobrze. a ja? ja bym chciała już skończyć ten doktorat. i praktykę diamentowego umysłu. jeszcze kilka rozdziałów i…. 26 tys. mantr :)

i jak to pięknie powiedział Frank – konieczne jest oczyszczenie. nie można diamentów wrzucać do kosza ze śmieciami

delikatna piosenka od brutalnego chłopaka, czyli zniknął ten, który tak mnie przerażał agresją

Filed under: codzienne

spadanie…..

anoola — Tue, 15 Feb 2011 14:44:52 +0000

moje lęki to spadanie. spadanie w przestrzeń, w smutek, w strach, w osamotnienie…… ostatnio pozostało tylko spadanie w przestrzeń. nie ujarzmiłam go jeszcze. i choć po buddyjsku ćwiczę nieustraszoność, to gdy tak się leci i leci i leci, a żołądkowi gardło ustępuje miejsca obok siebie……. spadłam. kończyłam drogę i ze zmęczenia nie dość dynamicznie wyszłam do chwytu. tego samego dnia spadłam z obłoków. tego dnia postanowiłam, że nie możemy żyć razem obok siebie, dopóki Ania jest w Twojej głowie. teraz chodzę po ziemi. choć raczej nie, latam kilka centymetrów nad nią. kamień z serca ustąpił uldze, zwłaszcza po powrocie z Litwy. cudowny czas, z cudownymi ludźmi, przepracowany, przemedytowany, przegadany przy piwie pszenicznym, winie, filmach….. byłam nad morzem. zawsze marzyłam, aby zobaczyć morze zimą. było….. piękne, takie dostojne i niedostępne…. wiatr wciskał się w najdrobniejszy zakamarek ciała. wróciłam do Warszawy. z inną energią, inną sobą, piękniejszą od środka. Olaf powiedział, że rozkwitam, kochany dzieciak:)

wiesz, zamknęłam drzwi przed Tobą. już Cię nie wpuszczę, nie zaufam, nie otworzę się na Ciebie. czujesz pewnie dystans.. przykro mi. wybrałeś drogę w dół, równię pochyłą, a ja nie chcę patrzeć, jak marnujesz swój potencjał. jak rozpuszczasz swoje właściwości, wybierając pogrążanie się w bólu. żegnaj. ja jestem zbyt szczęśliwa, by tkwić w jednym miejscu, użalając się nad Tobą, sobą i…. całym światem, próbując wyciągnąć Cię do góry wbrew Twojej woli. nie napiszesz pracy? trudno, to nie mój problem. musisz najwidoczniej osiągnąć dno, by móc się odbić. ja już tam byłam. i nie zamierzam wracać.
mimo wszystko życzę Ci szczęścia. nawet jeśli wrócisz do Ani.

let me feel I’m falling, safely to the ground….

Filed under: codzienne

piątek, sobota, niedziela, poniedziałek……

anoola — Mon, 24 Jan 2011 12:22:37 +0000

i tak już chyba będę przez chwilę działać jak automat. w piątek nie wytrzymałeś. powiedziałeś, że jesteś pomieszany, że masz żal do niej, że nie potrafisz tego puścić…. zapomnieć, wybaczyć, że zakochałeś się we mnie, ale ciągle wleczesz za sobą ból. chcesz, żebym była przy tobie, przytulała się, była obok. tak się nie da, powiedziałam. jeśli nie zamknąłeś jednych drzwi, to nie możesz otwierać drugich. czułam, że jesteś nieobecny. nawet pochorowałam się z tego odczuwania. bolało mnie wszystko – głowa, mięśnie, kręgosłup, gardło…. myślałam, że rozpadam się na kawałki. zostałam do soboty. miałam nadzieję, że napięcie opadnie. nie opadło. przed snem poprosiłam o odpowiedź, co dalej. przyszedł do mnie Daniel. śnił mi się długo. najpierw obrazy jego twarzy wirowały dookoła. potem….. wtulony we mnie szeptał, że nasz syn będzie dwujęzyczny……. otworzyłam oczy. była 6.20 rano. przed siódmą zeszłam do gompy. samotna medytacja. palce przesuwane po mali i łzy, łzy, łzy….. i wzrok nauczycieli. patrzyli ze zdjęć na mnie, a ja miałam wrażenie, że rozumieją. że rozumieją mój stan umysłu. a ty nadal byłeś nieobecny. po śniadaniu wspinanie. prawie nic nie zjadłam, ale nie było mi słabo. wspinanie na chwilę zajęło mój umysł. nie wyprodukowało jednak ani grama serotoniny. powrót, gotowanie z Ewcią i wszystko takie automatyczne….. bez czucia, bez emocji, bez apetytu. po gotowaniu kolejna sesja w gompie. mala ciążyła mi w palcach i znowu łzy same zaczęły płynąć. nawet nie przeszkadzało mi, że wszyscy je widzą. wszedłeś. zapytałeś czy będę jadła. nie, nie będę. przyjdę później. odłożyłeś mi obiad. zjadłam buraczki i brukselkę a ty poszedłeś spać. po trzeciej medytacji musiałam wyjść. natychmiast, teraz, jadę do domu. śpij jeśli jesteś zmęczony, ja muszę stąd wyjść. teraz. odwiozę cię. nie, pojadę tramwajem. odwiozłeś. uspokoiłam się. jesteś trzecią osobą, która robi mi coś takiego! a to ja się bałam, że będąc z tobą zakocham się na nowo w Danielu. ja ci o tym mówiłam! powiedziałeś, że masz czyste konto. wiem, nie zdawałeś sobie z tego sprawy. nie mam żalu. trochę mam żal do siebie. nie zaufałam intuicji, kiedy kazała mi cię spławić, jeszcze w sylwestra.
niedziela już z większym spokojem. wpadła Kamila. wypiłyśmy winko, przyszedł czas na zwierzenia…. i naprawdę nie miałam świadomości, że Krzysiek cię bił kochana! prawie się popłakałyśmy, a nasza ponad dwudziestoletnia przyjaźń osiągnęła kolejne stadium. tak, będziemy dzwonić. emergency call, obowiązkowo, zawsze. dzwoniła też Ewcia. dobrze, że jesteście kochani…..
odkąd zaczęłam medytację diamentowego umysłu, przestałam jeść. nasiliło się w środę. może to oczyszczenie.
za tydzień Litwa. tradycyjnie się z tego powodu nie cieszę, bo źle się tam czuję, ale….. nie będę już o tym więcej myśleć.

moja pustynia….

Filed under: codzienne, inspirowane życiem

zaniemówiłam

anoola — Wed, 05 Jan 2011 11:17:37 +0000

dwukrotnie od wczoraj. przed sylwestrem miałam sen. śniło mi się, że robiłam zdjęcie. nie wiem komu lub czemu. ustawiałam zoom, by zbliżyć się do celu. jak najbardziej, jak najzachłanniej…. i padł strzał. prosto w moje gardło. ostatnią rzeczą, jaką pamiętam ze snu, był mój ostatni wdech….. wiedziałam, że zginęłam, robiąc zdjęcie zabójcy.

dziś znalazłam artykuł. o zabójstwie na Filipinach. fotografując rodzinę, ofiara zrobiła zdjęcie zabójcy. patrząc mu w twarz obiektywem, dokładnie tak jak ja, w moim śnie……….
artykuł

czy ja zwariowałam? na pewno na punkcie tej piosenki. wczoraj i dziś i jutro pewnie też…..

Filed under: sny..

remember me…..

anoola — Tue, 04 Jan 2011 15:01:17 +0000

muszę pójść własną drogą. i choć nadal jeden koniec nitki przywiązany jest do mojego nadgarstka, a drugi do twojego, to…. będę coraz bardziej rozwijać kłębek. Może jeszcze życie postawi nas sobie na drodze. na razie żegnam się z tobą, choć ty nie chcesz przyjść do mnie po raz ostatni. bądź sobie gdzieś na drugim końcu tęczy. z tobą tam też jestem szczęśliwa. może nawet bardziej……:)

Filed under: inspirowane życiem

small steps ahead

anoola — Wed, 22 Dec 2010 20:58:54 +0000

cuda, cuda, cuda…. dzieją się codziennie. od niedzieli lżej na sercu, 10 kg ubyło, przybyła pewność, zaufanie, gotowość.. pierwszy raz miałam potrzebę powiedzenia komuś, że go kocham. pierwszy raz od 29 lat…. krok na przód. na razie taki malutki. właściwie to nawet nie wiem, jak opisać to słowami.

i przyszła pewność, że nie mogę się z tobą żegnać. mamy sobie jeszcze coś do dania. zatem czekam cierpliwie, aż oboje dojrzejemy do tego.

spokoju ducha, ciała i bezwarunkowej miłość na święta i cały rok nadchodzący! małych i dużych kroków, przełomów… ech, no miłości, miłości i jeszcze raz miłości!

http://player.vimeo.com/video/17014453

Sia – I’m in Here from David Altobelli on Vimeo.

ujęło mnie dziś rano za serce. i nie chce puścić……:]

Filed under: codzienne

opowieści stamtąd…

anoola — Mon, 13 Dec 2010 12:56:21 +0000

„Ann, umarłam!” przeczytałam twoją wiadomość. wiem, wiem Zuz, boli. ja też umarłam jesienią. ale to już nie boli, więc i ciebie przestanie. czas uleczy wszystko, tylko trzeba mu na to pozwolić. i wierzyć na przekór losowi i czerpać z tego garściami. bo nie da się opowiedzieć, jak wygląda ból, nie da się opowiedzieć, jak smakuje nieodwzajemniona miłość i nie da się opowiedzieć, jak bardzo boimy się rozczarowania. a jednak…. z lęku, kompleksów, z powodu niskiej samooceny K. potrzebuje mieć tysiące wielbicielek. potrzebuje stawiać się na scenie, by być podziwianym. potrząsać lwią grzywą, by….. 3 minuty później zapalić w łóżku papierosa. on nie jest gotowy na taką wspaniałą nauczycielkę jak ty. nie zrozumie. jego ego go przerasta i nie zostawia miejsca na drugiego człowieka….
przyjdź dziś, natychmiast, upijemy się opowieściami stamtąd.. bo dzięki wszelkim bogom, duchom i opiekunom mamy siebie nawzajem.

„You were born with potential.
You were born with goodness and trust.
You were born with ideals and dreams.
You were born with greatness.
You were born with wings.
…………You are not meant for crawling, so don’t.
You have wings.
Learn to use them and fly.”
Rumi

Filed under: inspiracje różne, inspirowane życiem